સપનાઓનું ભારણ

The Weight of Dreams

ટેગલાઇન:

"જ્યાં ડિગ્રીના કાગળો સપનાઓની ચિતા બને છે."

ક્રેડિટ્સ:

1. લેખક: દર્શન પંડ્યા (Written by DARSHAN PANDYA)
2. દિગ્દર્શક: [DARSHAN]
3. શૈલી: સામાજિક ડ્રામા (A Social Drama Series)

નમૂનો: એપિસોડ ૧ ની સ્ક્રિપ્ટ (શરૂઆત)

(દ્રશ્ય: મધ્યમ વર્ગીય ઘરનું લિવિંગ રૂમ. સોફા પર મનસુખભાઈ છાપું વાંચે છે. સવિતાબેન રસોડામાં છે. આર્યન લેપટોપ પર કશુંક જોઈ રહ્યો છે.)

મનસુખભાઈ: (જોરથી) અલી સવિતા, સાંભળ્યું? પેલા હરખચંદનો છોકરો અમેરિકા જવાનો છે. ૧૨માં પછી તરત જ એડમિશન લઈ લીધું!

સવિતા: (બહાર આવતા) હા, પણ આપણો આર્યન પણ હોંશિયાર જ છે ને! કાલે એનું ૧૦માનું રિઝલ્ટ છે.

આર્યન: (ધીમેથી) પપ્પા, મેં વિચાર્યું છે કે હું ૧૧-૧૨માં આર્ટ્સ રાખીશ. મારે ગ્રાફિક ડિઝાઇનિંગ શીખવું છે.

(મનસુખભાઈ છાપું નીચે મૂકે છે. વાતાવરણમાં શાંતિ છવાઈ જાય છે.)

મનસુખભાઈ: (ગંભીર અવાજે) આર્યન, આર્ટ્સ એ લોકો લે જેમને ભણવું ન હોય. તારે ૮૫ ટકા આવશે. સાયન્સ લેવાનું છે. પછી મેડિકલ કે એન્જિનિયરિંગ અને પછી ક્લાસ-૧ ઓફિસર! તારા દાદાનું સપનું હતું કે આપણા ઘરમાં લાલ લાઈટવાળી ગાડી આવે.

આર્યન: પણ પપ્પા, મને એમાં રસ નથી. મને કલર્સ અને કેમેરા ગમે છે.

મનસુખભાઈ: રસ થી પેટ નથી ભરાતું દીકરા. દુનિયા ક્યાં પહોંચી છે અને તું ચિતડા દોરવાની વાત કરે છે? ચૂપચાપ સાયન્સમાં એડમિશન લેવાનું છે, એ જ ફાઈનલ છે.

(આર્યન નીચું જોઈ જાય છે. સવિતાબેન આર્યનના ખભા પર હાથ મૂકે છે પણ કંઈ બોલી શકતા નથી.)

સપનાઓનું ભારણ (The Weight of Dreams)

એપિસોડ ૧: "ટકાવારીની બેડીઓ"

પાત્રો:

1. આર્યન (૧૬ વર્ષ): શાંત, સર્જનાત્મક, હાથમાં હંમેશા સ્કેચબુક કે જૂનો કેમેરા હોય.
2. મનસુખભાઈ (૪૫ વર્ષ): કડક સ્વભાવના પિતા, સરકારી કચેરીમાં ક્લાર્ક છે.
3. સવિતાબેન (૪૨ વર્ષ): મમતાળુ માતા.
4. ચિરાગ (૧૬ વર્ષ): આર્યનનો મસ્તીખોર મિત્ર.

સીન ૧: આર્યનનો રૂમ - સવારનો સમય

(રૂમમાં દીવાલ પર સુંદર સ્કેચ લાગેલા છે. આર્યન બારી પાસે બેસીને બહાર ઉડતા પક્ષીઓનો ફોટો લેવાનો પ્રયત્ન કરે છે. રૂમમાં તણાવ છે કારણ કે આજે ૧૦માનું રિઝલ્ટ છે.)

સવિતાબેન: (રસોડામાંથી બૂમ પાડે છે) આર્યન! જલ્દી નાહી લે બેટા, તારા પપ્પા તૈયાર થઈ ગયા છે. રિઝલ્ટ જોવાનો સમય થઈ ગયો છે.

આર્યન: (નિસાસો નાખીને) આવ્યો મમ્મી...

(આર્યન પોતાનો કેમેરો ટેબલ પર મૂકે છે અને તેના પર હાથ ફેરવે છે, જાણે તેને ખબર હોય કે હવે આનો વારો નહીં આવે.)

સીન ૨: લિવિંગ રૂમ - થોડી વાર પછી

(મનસુખભાઈ લેપટોપ સામે બેઠા છે. આજુબાજુ પાડોશીઓ અને સંબંધીઓના ફોન આવી રહ્યા છે. વાતાવરણમાં ભારે ઉત્તેજના છે.)

મનસુખભાઈ: (ગંભીરતાથી) સીટ નંબર બોલ તો આર્યન...

આર્યન: (ધીમા અવાજે) B-124536...

(મનસુખભાઈ એન્ટર મારે છે. લોડિંગ થાય છે. સવિતાબેન હાથ જોડીને ભગવાનને પ્રાર્થના કરે છે.)

મનસુખભાઈ: (એકાએક ખુશ થઈને) અરે વાહ! ૮૮ ટકા! સવિતા, પેંડા મંગાવ... આર્યન તે તો કમાલ કરી દીધી!

સવિતાબેન: (હરખના આંસુ સાથે) ભગવાન તારું ભલું કરે બેટા! મહેનત ફળી.

(આર્યન હસે છે, પણ તેની આંખોમાં એ ખુશી નથી જે તેના માતા-પિતાના ચહેરા પર છે. તેને ખબર છે કે આ ટકાવારી હવે તેના માટે જેલ બનવાની છે.)

સીન ૩: રાત્રે જમતી વખતે - ડાઈનિંગ ટેબલ

(બધા જમી રહ્યા છે. મનસુખભાઈ ખૂબ ઉત્સાહમાં છે.)

મનસુખભાઈ: આર્યન, મેં કાલે જ પેલા 'સાયન્સ એકેડેમી' ના સર સાથે વાત કરી લીધી છે. તારા ટકા સારા છે એટલે એડમિશન પાક્કું છે. ગ્રુપ-A લેજે, એન્જિનિયરિંગમાં બહુ સ્કોપ છે.

આર્યન: (હિંમત ભેગી કરીને) પપ્પા... મારે સાયન્સ નથી લેવું.

(બધા અટકી જાય છે. મનસુખભાઈ હાથ ધોઈને આર્યન સામે જુએ છે.)

મનસુખભાઈ: શું કીધું તે?

આર્યન: પપ્પા, મને ફોટોગ્રાફી અને આર્ટમાં રસ છે. મારે ફાઈન આર્ટ્સ કરવું છે. હું વિચારતો હતો કે ૧૧-૧૨ આર્ટ્સ કરું તો સાથે ડિઝાઈનિંગ પણ શીખી શકાય.

મનસુખભાઈ: (જોરથી ટેબલ ઠપકારીને) આર્ટ્સ? આટલા ટકા લાવીને આર્ટ્સ? લોકો હસશે મારા પર! "મનસુખનો છોકરો ઠોઠ છે એટલે આર્ટ્સ લીધું" - એવું સાંભળવું પડશે મારે? આ ફોટા પાડવા ને ચિતરામણ કરવું એ શોખ માટે સારું લાગે, જિંદગી જીવવા માટે નહીં.

આર્યન: પણ પપ્પા, મને ગણિત અને વિજ્ઞાનમાં જરાય રસ નથી. હું ત્યાં ગૂંગળાઈ જઈશ.

મનસુખભાઈ: (શાંત પણ કઠોર અવાજે) બે વર્ષ મહેનત કરી લે. પછી તારી જિંદગી બની જશે. સરકારી એન્જિનિયર બનીશ ને, તો આખી દુનિયા સલામ મારશે. કાલ સવારે હું તારું ફોર્મ ભરી આવીશ. આ વાત અહીં જ પૂરી થાય છે.

(મનસુખભાઈ ઊભા થઈને જતા રહે છે. આર્યન સવિતાબેન સામે જુએ છે, પણ સવિતાબેન નજર ચુરાવી લે છે.)

સીન ૪: આર્યનનો રૂમ - રાત્રે

(આર્યન એકલો બેઠો છે. તે તેના કેમેરાની લેન્સ સાફ કરે છે. તે રૂમની દીવાલ પરના સ્કેચ જુએ છે. તે એક સ્કેચબુક લે છે અને તેના છેલ્લા પાના પર લખે છે: "આજથી સપનાઓ પર રજા.")

(તે કબાટ ખોલે છે અને પોતાના સ્કેચ, કેમેરો અને ડ્રોઈંગ પેન્સિલ એક ખોખામાં ભરે છે. ખોખા પર ટેપ મારે છે અને તેને કબાટના ઉપરના ખાનામાં ધકેલી દે છે જ્યાં તેનો હાથ જલ્દી ન પહોંચે.)

(બેકગ્રાઉન્ડમાં ઉદાસ સંગીત વાગે છે.)

સીન ૫: સ્કૂલની બહાર - બીજો દિવસ

(આર્યન અને ચિરાગ સાયન્સ સ્કૂલની બહાર ઉભા છે. આજુબાજુ ઘણા વિદ્યાર્થીઓ છે, બધાના ચહેરા પર દબાણ છે.)

ચિરાગ: કેમ ભાઈ, તારું મોઢું કેમ ઉતરેલું છે? સાયન્સમાં તો આપણે પાછા ધમાલ કરીશું!

આર્યન: ધમાલ નહીં ચિરાગ, હવે તો બસ 'મજૂરી' કરવાની છે. પપ્પાએ સપનું જોયું છે, અને કિંમત મારે ચૂકવવાની છે.

(કેમેરો આર્યનના ચહેરા પર ઝૂમ કરે છે. તેની આંખોમાં ભવિષ્યનો ડર દેખાય છે. સ્કૂલનો બેલ વાગે છે, જે જેલના બેલ જેવો સંભળાય છે.)

-- એપિસોડ ૧ સમાપ્ત --

આગળના એપિસોડ્સ માટેના સૂચનો:

1. એપિસોડ ૨: સાયન્સના ક્લાસીસ, રાત-દિવસનું વાંચન અને આર્યનનું માનસિક રીતે તૂટવું.
2. એપિસોડ ૩: ૧૨માનું રિઝલ્ટ ઓછું આવવું અને પિતા દ્વારા તેને 'નિષ્ફળ' જાહેર કરવો. પરાણે એન્જિનિયરિંગમાં ધકેલવો.
3. એપિસોડ ૪: એન્જિનિયરિંગ પૂરું થયા પછી નોકરી ન મળવી અને પિતાનું કહેવું - "હવે તલાટી કે GPSC ની તૈયારી કર, સરકારી વગર ઉધ્ધાર નથી."
4. એપિસોડ ૫: આર્યનનો વિરોધ, પિતા સાથેનો અંતિમ સંવાદ અને પોતાની સાચી ઓળખ સ્વીકારવી.

એપિસોડ ૨: "અપેક્ષાઓનો બોજ" (The Burden of Expectations)

પાત્રો:

1. આર્યન: જે હવે ૧૨મા ધોરણમાં છે. ચહેરા પર થાક અને આંખો નીચે કુંડાળા છે.
2. મનસુખભાઈ: સતત પરિણામની ચિંતા કરતા પિતા.
3. ચિરાગ: આર્યનનો મિત્ર, જે પોતે પણ દબાણમાં છે.
4. શર્મા સર: કોચિંગ ક્લાસના કડક શિક્ષક.

સીન ૧: સવારના ૫:૩૦ વાગ્યા - આર્યનનો રૂમ

(એલાર્મ વાગે છે. આર્યન અડધી ખુલ્લી આંખે એલાર્મ બંધ કરે છે. ટેબલ પર ફિઝિક્સ અને કેમિસ્ટ્રીના જાડા પુસ્તકો વેરવિખેર પડ્યા છે. દીવાલ પર ચોંટાડેલા ફોર્મ્યુલાના ચાર્ટ્સ જૂના અને ફાટેલા લાગે છે.)

સવિતાબેન: (બહારથી) આર્યન, જલ્દી ઉઠ બેટા! ૬ વાગ્યે ફિઝિક્સનું ટ્યુશન છે. મોડું થશે તો શર્મા સર ક્લાસની બહાર રાખશે.

આર્યન: (ધીમેથી, પોતાની જાતને) કાશ, આ સવાર ક્યારેય પડી જ ન હોત...

(તે ભારે પગે ઊભો થાય છે અને અરીસામાં પોતાનો ચહેરો જુએ છે. તેની આંખોમાં કોઈ ચમક નથી.)

સીન ૨: કોચિંગ ક્લાસ - સવારના ૮:૦૦ વાગ્યા

(ક્લાસરૂમ વિદ્યાર્થીઓથી ભરેલો છે. બધા ઉતરેલા મોઢે બોર્ડ પર જોતા હોય છે. શર્મા સર જોરજોરથી ભણાવી રહ્યા છે.)

શર્મા સર: જો યાદ રાખજો, જેનું JEE/NEET ક્લિયર નહીં થાય એનું ભવિષ્ય અંધકારમાં છે. આ બે વર્ષ જે મહેનત નહીં કરે, એ આખી જિંદગી મજૂરી કરશે.

(આર્યન બારીની બહાર એક પક્ષીને આકાશમાં ઉડતું જોઈ રહ્યો છે. તે પોતાની નોટબુકના છેલ્લા પાના પર પેન્સિલથી પક્ષીનું સ્કેચ બનાવી રહ્યો છે.)

શર્મા સર: (બૂમ પાડીને) આર્યન! બોર્ડ પર ધ્યાન આપ! આ સ્કેચિંગથી તારું ઘર નહીં ચાલે. આ દાખલો ગણ, નહીં તો ક્લાસની બહાર નીકળી જા!

(આર્યન ગભરાઈને સ્કેચબુક બંધ કરી દે છે. આખો ક્લાસ તેની સામે જોઈને હસે છે. ચિરાગ તેને સહાનુભૂતિથી જુએ છે.)

સીન ૩: રસ્તા પર - બપોરનો સમય

(આર્યન અને ચિરાગ સાયકલ લઈને ઘરે જઈ રહ્યા છે. બંનેના ખભા પર પુસ્તકોનો ભારે થેલો છે.)

ચિરાગ: ભાઈ, હવે સહન નથી થતું. રાત્રે ૨ વાગ્યા સુધી વાંચું છું તોય ટેસ્ટમાં માર્ક્સ નથી આવતા. પપ્પા કહે છે કે જો સારા માર્ક્સ નહીં આવે તો પડોશીઓને મોઢું શું બતાવીશ?

આર્યન: મને તો એ નથી સમજાતું ચિરાગ, કે આપણે આ ભણીએ છીએ કોના માટે? મારે તો આ કેલ્ક્યુલસ અને ઓર્ગેનિક કેમિસ્ટ્રી સાથે કંઈ લેવાદેવા જ નથી. મારે તો બસ કેમેરો લઈને નીકળી જવું છે.

ચિરાગ: (નિસાસો નાખીને) નસીબમાં કેમેરો નથી દોસ્ત, કેલ્ક્યુલેટર જ લખેલું છે

સીન ૪: ઘરનું લિવિંગ રૂમ - સાંજનો સમય

(મનસુખભાઈ આર્યનના વીકલી ટેસ્ટનું રિઝલ્ટ જોઈ રહ્યા છે. તેમનો ચહેરો લાલચોળ છે.)

મનસુખભાઈ: ૨૫ માંથી માત્ર ૧૨ માર્ક્સ? આર્યન, આટલી મોંઘી ફી હું શું તારા સ્કેચિંગ માટે ભરું છું? પેલા મહેશભાઈના છોકરાને જો, એને ૨૪ આવ્યા છે.

આર્યન: પપ્પા, મને એ વિષય સમજાતા જ નથી. હું પ્રયત્ન કરું છું પણ...

મનસુખભાઈ: (વચ્ચે જ અટકાવીને) પ્રયત્ન નથી કરતો, તું કામચોરી કરે છે. મોબાઈલ અને પેલો કેમેરો તારું મગજ બગાડે છે. કાલથી તારો મોબાઈલ મારી પાસે રહેશે. ૧૨મું પૂરું ન થાય ત્યાં સુધી બધું બંધ.

સવિતાબેન: પણ મનસુખભાઈ, છોકરો આખો દિવસ ભણે જ છે, થોડી વાર તો...

મનસુખભાઈ: સવિતા, તું એને લાડ લડાવીને બગાડ નહીં. જો આ વખતે ૧૨માંમાં ટકા ઓછા આવ્યા, તો એન્જિનિયરિંગમાં એડમિશન નહીં મળે. અને જો એન્જિનિયર નહીં બને, તો સરકારી નોકરીના સપના ભૂલી જજો. મારે સમાજમાં નીચું નથી જોવું.

(આર્યન કશું બોલ્યા વગર અંદરના રૂમમાં જતો રહે છે અને દરવાજો બંધ કરી દે છે.)

સીન ૫: આર્યનનો રૂમ - રાત્રે (ઇમોશનલ ક્લાઇમેક્સ)

(રૂમમાં અંધારું છે. આર્યન કબાટ પરથી પેલું ખોખું ઉતારે છે જેમાં તેણે પોતાની આર્ટની વસ્તુઓ સંતાડી હતી. તે ટેપ ખોલે છે અને કેમેરો બહાર કાઢે છે. તે કેમેરાને હગ કરે છે અને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડે છે.)

આર્યન: (રડતા રડતા ધીમેથી) સોરી... હું તને સાચવી નથી શકતો. મને માફ કરી દેજે.

(તે ડ્રોઈંગ પેપર લે છે અને એના પર એક પિંજરું દોરે છે જેમાં એક પક્ષી કેદ છે, પણ પક્ષીના પાંખોની જગ્યાએ ગણિતના પુસ્તકો છે.)

(ત્યાં જ બહારથી મનસુખભાઈનો અવાજ આવે છે: "લાઈટ ચાલુ રાખીને વાંચજે, સૂઈ ના જતો!")

(આર્યન ઉતાવળે બધું છુપાવી દે છે, આંસુ લૂછી નાખે છે અને ફિઝિક્સનું પુસ્તક ખોલીને બેસી જાય છે. તેની નજર પુસ્તક પર છે, પણ મન ક્યાંક બીજે છે.)

"અપેક્ષાઓનો બોજ"

સીન ૬: કેમિસ્ટ્રી લેબ - બપોરનો સમય

(લેબમાં એસિડની વાસ છે. બધા વિદ્યાર્થીઓ પ્રેક્ટિકલ કરી રહ્યા છે. આર્યન એક ટેસ્ટ ટ્યુબમાં કેમિકલ ભેળવે છે, ત્યારે તે કેમિકલના બદલાતા રંગોમાં ખોવાઈ જાય છે. તેને એમાં વિજ્ઞાન નહીં પણ એક 'આર્ટ' દેખાય છે.)

લેબ આસિસ્ટન્ટ: (બૂમ પાડીને) એય આર્યન! શું કરે છે? ટેસ્ટ ટ્યુબ ફૂટી જશે! ધ્યાન ક્યાં છે તારું?

આર્યન: (ચોંકીને) સર, આ બ્લ્યુ કલર કેટલો સરસ લાગે છે ને? જાણે આકાશનો રંગ ટેસ્ટ ટ્યુબમાં આવી ગયો હોય!

લેબ આસિસ્ટન્ટ: (હસીને) આકાશ નથી, આ કોપર સલ્ફેટ છે! ભણવામાં ધ્યાન આપ, આ બધું પરીક્ષામાં નહીં પૂછાય કે રંગ કેવો લાગે છે. રિએક્શન લખ, રંગ નહીં.

(આર્યન ચૂપચાપ નીચું જોઈ જાય છે. તેને સમજાય છે કે અહીં સંવેદનાની કોઈ જગ્યા નથી.)

સીન ૭: સોસાયટીનો ઓટલો - સાંજનો સમય

(મનસુખભાઈ અને તેમના બે-ત્રણ મિત્રો બેઠા છે. વાતોનો વિષય 'બાળકોનું ભવિષ્ય' છે.)

મિત્ર ૧: મારો દીકરો તો રાત્રે ૩ વાગ્યા સુધી જાગે છે. ગમે તેમ કરીને એને સરકારી એન્જિનિયર બનાવવો જ છે.

મનસુખભાઈ: (ગર્વથી) મારો આર્યન પણ લાઈબ્રેરીમાં જ હોય છે. મેં તો એને કહી દીધું છે, જો મહેનત નહીં કરે તો આ જમાનામાં કોઈ પૂછશે નહીં. ૧૨મું પતવા દો, પછી એને ગાંધીનગર મોકલી દઈશ GPSC ના ક્લાસ માટે.

(દૂરથી આર્યન આ વાતો સાંભળે છે. તેના ચહેરા પર ભય દેખાય છે. તેને લાગે છે કે તેની આખી જિંદગી પહેલેથી જ કોઈએ લખી નાખી છે.)

સીન ૮: રસોડું - રાત્રે ૧૧ વાગ્યા

(આર્યન પાણી પીવા રસોડામાં આવે છે. સવિતાબેન હજી જાગે છે, તે આર્યન માટે દૂધ ગરમ કરે છે.)

સવિતાબેન: બેટા, બહુ થાકી ગયો છે? તારી આંખો લાલ થઈ ગઈ છે.

આર્યન: મમ્મી, મને બહુ બીક લાગે છે. જો મારે પપ્પાની અપેક્ષા મુજબ માર્ક્સ નહીં આવે તો? શું પપ્પા મને પ્રેમ કરવાનું છોડી દેશે?

સવિતાબેન: (આર્યનના માથે હાથ ફેરવીને) ના રે પાગલ, એવું થોડું હોય? એ તો તારા ભલા માટે કડક થાય છે. તું ભણીશ તો તારી જિંદગી સુધરશે ને?

આર્યન: પણ મમ્મી, જિંદગી સુધારવા માટે શું મરવું જરૂરી છે? મને તો એવું લાગે છે કે હું શ્વાસ પણ પપ્પાને પૂછીને લઉં છું.

(સવિતાબેન પાસે આનો કોઈ જવાબ નથી. તે બસ તેને દૂધનો ગ્લાસ આપીને જતું રહેવાનું કહે છે.)

સીન ૯: રવિવારની સવાર - આર્યનનો રૂમ

(બધા રવિવારે આરામ કરે છે, પણ આર્યન માટે એ 'ટેસ્ટ ડે' છે. મનસુખભાઈ આર્યનના રૂમમાં આવે છે અને તેના ટેબલ પર પડેલી એક જૂની ફોટોગ્રાફીની મેગેઝિન જુએ છે.)

મનસુખભાઈ: (ગુસ્સામાં મેગેઝિન ફાડી નાખે છે) આ શું છે? મેં ના પાડી હતી ને કે આ બધું ભંગાર ઘરમાં ન જોઈએ? આજે તારી મોક ટેસ્ટ છે અને તું આ ફોટા જુએ છે?

આર્યન: પપ્પા, એ તો બસ... પાંચ મિનિટ માટે...

મનસુખભાઈ: પાંચ મિનિટ પણ અત્યારે કિંમતી છે! જે દિવસે તારા હાથમાં સરકારી ઓર્ડર હશે ને, તે દિવસે તારે જે જોવું હોય એ જોજે. ત્યાં સુધી તારા માટે માત્ર આ ચોપડીઓ જ તારી દુનિયા છે.

(મનસુખભાઈ મેગેઝિનના ટુકડા કચરાપેટીમાં નાખીને બહાર નીકળી જાય છે. આર્યન તે ટુકડાઓ સામે જોઈ રહે છે. તેની આંખમાંથી એક આંસુ ટપકીને ફિઝિક્સની બુક પર પડે છે.)

સીન ૧૦: બોર્ડ એક્ઝામની આગલી રાત (ક્લાઈમેક્સ)

(આર્યન ટેબલ પર માથું મૂકીને બેઠો છે. તેને કંઈ જ યાદ નથી રહી રહ્યું. તેને પેનિક એટેક જેવું લાગે છે. રૂમની દીવાલો તેને ખાવા દોડતી હોય એવું લાગે છે.)

આર્યન: (પોતાની જાત સાથે) જો હું ફેલ થયો તો? પપ્પા શું કરશે? સમાજ શું કહેશે? મારે જીવવું જ નથી...

(તે બારી ખોલે છે અને બહાર જુએ છે. રસ્તો સૂમસામ છે. તેના મનમાં ખરાબ વિચારો આવે છે. પણ પછી તેને તેની મમ્મીનો ચહેરો યાદ આવે છે. તે ધ્રૂજતા હાથે પેન પકડે છે અને ફરીથી લખવાનો પ્રયત્ન કરે છે.)

વોઈસ ઓવર (આર્યન): "૧૮ વર્ષની ઉંમરે લોકો સપના જોવાનું શરૂ કરે છે, અને અહીં ૧૮ વર્ષની ઉંમરે હું મારા જ સપનાઓની સ્મશાનયાત્રા કાઢી રહ્યો હતો."

સીન ૧૧: એક્ઝામ હોલની બહાર - અંતિમ દ્રશ્ય

(પરીક્ષા પૂરી થાય છે. બધા વિદ્યાર્થીઓ બહાર આવે છે. ચિરાગ ખુશ છે, પણ આર્યન એકદમ ખાલીપો અનુભવે છે. મનસુખભાઈ બહાર સ્કૂટર લઈને ઉભા છે.)

મનસુખભાઈ: કેવું ગયું પેપર? ૯૦ ઉપર આવશે ને?

આર્યન: (એકદમ અવાજ વગર) ખબર નહીં પપ્પા. બસ પૂરું થયું.

મનસુખભાઈ: પૂરું નથી થયું બેટા, હજી તો શરૂઆત છે. કાલથી આપણે એન્જિનિયરિંગના ફોર્મ અને કોમ્પિટિટિવ એક્ઝામનું લિસ્ટ બનાવવાનું છે.

(આર્યન સ્કૂટર પાછળ બેસે છે. કેમેરો તેના ચહેરા પર ઝૂમ કરે છે - એક એવો ચહેરો જે હાર સ્વીકારી ચુક્યો છે. બેકગ્રાઉન્ડમાં કરુણ સંગીત વાગે છે.)

-- એપિસોડ ૨ સમાપ્ત --

એપિસોડ ૩ માં શું થશે?

1. કોલેજના વર્ષો, જ્યાં આર્યન પોતાની જાતને સાવ ખોઈ બેસે છે.
2. સરકારી નોકરી માટે પિતાનું પાગલપણ વધવું.
3. આર્યનનું પહેલીવાર કોઈની સામે અવાજ ઉઠાવવો.
4. Coming soon.....